Jeśli jesteś właścicielem tej strony, możesz wyłączyć reklamę poniżej zmieniając pakiet na PRO lub VIP w panelu naszego hostingu już od 4zł!

KIRYŁ BUŁYCZOW

TRZEBA POMÓC

 

 

Korneliusz Udałow siedział w domu i oglądał telewizję. Na dworze było parszywie. Siąpił deszcz, hulał wiatr, mokre liście fruwały po ulicy. Słowem, pogoda była taka, na jaką dobry gospodarz psa z domu nie wypędzi. Żona Ksenia wzięła dzieci i poszła do przyjaciółki mieszkającej po drugiej stronie ulicy. A Udałow został. Program był tak nudny, że chciało się wyć albo wyłączyć odbiornik i iść spać. Ale Korneliusz był za leniwy, żeby wstać z fotela. Kiedy jednak wreszcie zdecydował się i nacisnął guzik, w pokoju pojawiła się istota z trzema nogami, czerwonymi oczami i w okularach.

- Dzień dobry - powiedziała po rosyjsku, ale z silnym obcym akcentem. - Wybaczcie mój wymowa. Ja uczyłem wasz język na gwałt. Nie niepokójcie się mój zewnętrzny wygląd. Ja można siąść?

- Siadajcie - powiedział Udałow. - Jak tam na dworze, siąpi jeszcze?

- Ja prosto z kosmos - powiedziała istota. - Leciał w siłowe pole. Deszcz nie moknie.

- I po co wam taki kłopot? - zapytał Udałow.

- Ja wam jestem przeszkodzony?

- Nie, i tak nie ma co robić. Opowiadajcie. Herbaty się napijecie?

- To dla mnie być gwałtowna trucizna. Nie, dziękuję.

- Racja, jeśli szkodzi, to nie pijcie.

- Ja umierać od herbata w konwulsje - przyznał się gość.

- Dobra, obędziemy się bez herbaty.

Istota podkurczyła pod siebie wszystkie trzy nogi, wskoczyła na fotel i wyciągnęła przed siebie łapkę z mnóstwem pazurków.

- Udałow - powiedziała z naciskiem. - Trzeba pomóc.

- W porządku - powiedział Udałow. - Czym możemy, pomożemy. Tylko żeby na dwór nie wychodzić.

- Trzeba wychodzić na dwór - powiedziała istota.

- Szkoda.

- Ja proszę wybaczyć, ale najpierw zaczynajcie nas słuchać - powiedziała istota i wypuściła z otworu gębowego kłąb różowego, ostro pachnącego dymu.

- Przeziębienie - powiedziała. - Bardzo daleka jest droga. Trzy tysiące rok świetlny i osiemset tam i z powrotem. Wielki nieprzyjemność. Zdychaj krupiki.

- Szkoda - powiedział Udałow. - To wasi krewni?

- Ja wytłumaczę? - zapytała istota.

Udałow skinął głową, a potem wziął arkusz papieru i długopis, żeby w razie czego od razu notować.

- Ja mam osiem minuta. Ja się nazywać Fywa. Ja jest z jedna planeta w constelation nader odległy, wasz astronom wie, a wy nie wie.

Udałow zgodził się.

- My są dawno przyleciane do was na Ziemia, brali doświadczenia i egzemplarze. Trochę pomagaj budować piramida Cheopsa i pisać Mahabharata, hinduski epos. Bardzo traktowali z szacunkiem, obcy nie ruszali. Jeden raz wzięli wasze krupiki i zawieźli na nasza planeta.

- Czekajcie - przerwał Udałow. - Co to są krupiki?

- Ja zapominaj wasz słowo. Malutki, szary, z uszami, siedzi pod choinką, skacze. Krupiki.

- Zając? - zapytał Udałow.

- Nie - zaoponowała istota. - Zając ja wiem, królik wiem, kangur wiem. Inny zwierz. Nie bardzo ważny. Genetycy próbowali, wielkiego wyhodowali, nowy gatunek. Cała planeta w krupikach. Bardzo ważne w gospodarstwo. Krupiki zdychać. Kryzys ekonomiczny. Od rana jadać krupika.

"Co to może być? - męczył się Udałow. - Może skoczek pustynny?"

- Nie - odparła istota na myśl Udałowa - skoczek nie. Wiele lat mijać. Trzy dzień do tyłu krupiki zaczynać chorować. I zdychać. Wszyscy uczeni robią eksperyment. Środek nie ma. Środek tylko u was. Na Ziemia. Dziś rano mnie wołać i powiedzieć: - Leć, Fywa, ratuj nasz cywilizacja. Ja biegle powiedział?

- Zrozumiałem - odparł Udałow. - Tylko mam pytanie: kiedy, powiadacie, ruszyliście do nas?

- Dzisiaj. Śniadanie zjadł i poleciał.

- A ile, powiadacie, przelecieliście?

- Trzy tysiąc świetlny rok.

- Bzdury - powiedział Udałow. - Takich szybkości nauka nie zna.

- Jeśli prosto lecieć, nie zna - zgodził się gość. - Tylko inny zasada. Ja lecę po czasie.

- No, no, opowiadajcie - poprosił Udałow, który z natury był ciekawy i nigdy nie pominął okazji, aby dowiedzieć się czegoś nowego.

- Jedna minuta opowiedział, bardzo krótko. Czas mało. My podróżować po czasie. Jedna chwila, tysiąc rok do tyłu.

- No to wylądujecie na swojej planecie tysiąc lat wcześniej.

- Jaki naiwność! Nie waż się czytać fantastyczna książka! Fantastyczny pisarz nauka nie zna, jeden od drugiego ściąga. Twoja Ziemia na miejsce stoi?

- Nie, lata dokoła Słońca.

- A Słońce?

- Też leci.

- Tak, zwykły dyrektor budowa, a wie. Pisarz Wells, pisarz Parnow nie wie. Jaki wstyd! Skocz do jutra, skocz w godzinę jedną do przodu, wyskocz z komory i nie ma pod tobą żadnej Ziemia. Ty już w kosmos, a Ziemia odleciał dalej, spod ciebie odleciał. Tak prosto. A jak na sto lat skoczę w tył, albo do przodu, Ziemia za ten czas odleciał daleko, daleko. A inny planeta albo gwiazda na to miejsce przyleciał. Ty wyskoczył już na inna planeta. Tylko liczyć trzeba. Bardzo dużo obliczenie robić. Chybisz i zraz.

- Klops - poprawił gościa Udałow, bardzo uradowany tym, że okazał się mądrzejszy od znanych pisarzy. - A do przodu też można skakać?

- Nie - odparła istota. - Czas jak ocean. Co było, jest, czego nie było, jeszcze nie ma. Ty możesz w ocean skakaj, nurkuj, znowu się wynurzaj. Bardzo dobrze liczyć, sto lat nazad skakaj, jedna planeta. Jeszcze pięćdziesiąt lat w drugi strona, jeszcze planeta. Trzy razy skakaj i już na Ziemia. Tylko bardzo trudno. Każdy dzień nie wolno skakaj. Bywa, że raz na sto lat można. Czasem trzy razy w godzinę. Zostało dla mnie trzy minuta, bo inaczej do domu nie trafię.

- Dobra - powiedział Udałow. - Wszystko jasne. A krupiki, to może myszy?

- Nie, myszy nie - powiedział gość. - Pomagać będziesz?

- Obowiązkowo - odparł Udałow.

- W twój miasto - powiedział przybysz - jest jeden środek. Czerwony kwiatek. Rośnie na okno. Jedna babka.

- Ziele?

- Nie, człowiek-babka. Ulica Merkartowa, dom trzy. Kwiatek trzeba zerwał i dawał mnie. Ja powiedział dziękuję w imieniu cała planeta. Krupiki też żyją. Też dziękuję. Jedna godzina czasu masz. Ja z powrotem lecę i kwiatek wziął.

- A dlaczego sam kwiatka nie kupiłeś?

- Nie wolno, babka bardzo straszy. Trzy noga ze mnie rosnąć. Nie wychodzi. W tobie cała nadzieja jest...

Przy tych słowach przybysz rozwiał się w powietrzu, bo właśnie upłynęła ósma minuta. Najprawdopodobniej rozpoczął swoje skoki w czasie, aby powrócić do domu i tam zameldować, że nawiązał kontakt z Korneliuszem Udałowem, który zgodził się pomóc.

Udałow przetarł oczy i popatrzył na fotel, w którym jeszcze przed chwilą siedział przybysz. Fotel miał pośrodku świeże wgniecenie. Wizyta nie była snem, a skoro tak, trzeba będzie pomóc braciom w rozumie. Ale co to za krupiki? Może lis? Może wilk?

Udałow włożył płaszcz, wziął parasol i wyszedł na ulicę. Przybyszowi z jego polem siłowym było dobrze. A na Udałowa runął wściekły wiatr, ciężkie krople deszczu i skrzypienie drzew. Pod nogami taiły się czarne kałuże, a droga na ulicę. Merkartowa wprawdzie nie była zbyt odległa, ale biegła z dała od centrum Wielkiego Guslaru.

Zanim dotarł do domu numer trzy, zdążył przemoknąć do nitki, w butach mu chlupotało, woda ściekała za uszy i za kołnierz. Domek był mały, z dwoma okienkami wychodzącymi na ulicę. Przytykał do niego drewniany płot z furtką. Udałow nie wszedł od razu na podwórze, lecz najpierw zapukał delikatnie w oświetlone okno. Zasłonka odsunęła się w bok i okrągła, rumiana twarz staruszki zbliżyła się do szyby. Udałow uśmiechnął się do tej twarzy i otworzył furtkę. Odsunął mokry, zimny haczyk i nadstawił ucha. W domu było cicho. Na sąsiednim podwórku rozszczekał się mały psiak. Udałow podszedł do chwiejnego ganku i wszedł po trzech stopniach. Psina biegła wzdłuż płotu i zanosiła się szczekaniem, jakby pilnowała dwóch domów naraz.

Udałow pchnął drzwi, które otworzyły się ciężko, ze skrzypliwym westchnieniem.

- Jest tam kto? - zapytał uprzejmie i wkroczył w ciemność. W tej samej chwili coś ciężkiego spadło mu na głowę i zamroczyło. Ostatnią myślą Udałowa było: "Krupiki, to z pewnością wiewiórki".

Przytomność odzyskał w białej izbie. Było jasno. Siedział na ławce, oparty plecami o ledwie ciepły stygnący piec. Przed nim stał tęgi mężczyzna ubrany w piżamę i waciak. Mężczyzna trzymał w ręku maczugę, miał czerwony nos i smutne oczy.

"A jednak krupiki to wiewiórki" - pomyślał Udałow, wracając do rzeczywistości i pomacał głowę. Na głowie był wielki guz.

- Wybaczcie, jeśli coś nie tak - powiedział mężczyzna. - mnie ciocia Niusza na pomoc zawołała. Myślałem że to ten sam wrócił. W czarnych okularach. Przyczepił się, do okna się dobija, grozi: oddaj, powiada, kwiatek. Obcokrajowiec pewnie. Bandyta. A do domu nie wszedł. Ciocia Niusza go przepędziła, a mnie zawołała na pomoc. Bądź co bądź mężczyzna w domu. Jestem jej sąsiadem, z domu obok.

Wtedy Udałow, rozpędziwszy sprzed oczu różnokolorowe plamy, zauważył stojącą z boku zmieszaną babcię o rumianych policzkach.

- Jestem kobietą samotną - powiedziała babcia. - Mnie bez trudu można ograbić.

- Słusznie - powiedział Udałow i zdenerwował się na przybysza, który nie powiedział najważniejszego: że nie przyszedł wprost do Udałowa, lecz najpierw zjawił się tutaj, spróbował zdobyć kwiatek. I wszystko zepsuł. Mógłby przynajmniej powiedzieć. Nie powiedział i teraz głowa boli. Może być nawet wstrząs mózgu. To się zdarza, jeśli ktoś rąbnie maczugą

- Wody - powiedział Udałow.

- Niusza, daj wody - powiedział mężczyzna i odłożył maczugę na stół.

- A ty, Innocenty, pilnuj go - powiedziała Niusza, wychodząc do sieni, gdzie z hałasem zaczerpnęła wody do kubka.

- Nie gniewajcie się na nią - powiedział mężczyzna. - Kobieta samotna, podejrzliwa. Ja wiem, że nie ma u niej nic do zabrania, ale ona myśli, że sama kogoś może zainteresować.

Udałow zerknął na okno. Na parapecie stały doniczki z kwiatami. Jedna roślina była obsypana czerwonymi pączkami.

- Właśnie, właśnie - mężczyzna zauważył jego spojrzenie. - Przez te nic nie warte kwiaty wszystko się pokiełbasiło.

Babcia przyniosła kubek z wodą i podała Korneliuszowi. Kiedy pił, obejrzała go od przemokniętych stóp do skołtunionej głowy i nie wiadomo było, czy jego widok ją zadowolił. W każdym razie spojrzenie nadal miała nieufne.

- Za jakim interesem przyszliście? - zapytała Udałowa.

W innej sytuacji Udałow odłożyłby rozmowę do jutra. Pora na kupowanie kwiatka nie była najodpowiedniejsza. Ale teraz do powrotu przybysza zostało niewiele ponad pół godziny, z czego przynajmniej piętnaście minut zajmie droga do domu.

- Przechodziłem ulicą - powiedział - zajrzałem w okienko i postanowiłem wstąpić.

- Po co? - powiedziała babcia.

- No to ja już sobie pójdę, ciociu Niuszo - powiedział tęgi mężczyzna.

- Nie, Innocenty, poczekaj - zaoponowała babcia - nie zostawiaj mnie samej.

Mężczyzna westchnął i rozłożył ręce, jakby usprawiedliwiał się przed Udałowem.

- Cudowne tu kwiatki macie - powiedział, wówczas Udałow.

- Znowu? - zapytała babcia.

- A czy to ja jestem winien, że mnie te kwiatki też się podobają?

- Może i winien.

- Moja żona bardzo lubi rozmaite rośliny pokojowe - powiedział Udałow pospiesznie, bo czas uciekał. Przybysz już podążał z powrotem na Ziemię, wymijając gwiazdozbiory i uskakując przed strumieniami meteorytów. - Jutro są jej urodziny, dlatego postanowiłem kupić jej coś niecodziennego. Bądź co bądź szesnaście lat razem przeżyliśmy. Moja żona ma Ksenia na imię, Ksenia Udałowa. Ja tutaj, w Guslarze, pracuję jako kierownik przedsiębiorstwa budowlanego.

- A jakże, słyszałem - powiedział mężczyzna. - W razie czego pomoże ci, ciociu Niuszo, zdobyć materiały budowlane.

- Pewnie, że pomogę, byle w granicach prawa - powiedział Udałow.

Ciocia Niusza nieco odtajała.

- A eternit masz? - zapytała.

- Mam - powiedział Udałow, chociaż z eternitem zawsze były trudności.

- A kwiatek jest nie na sprzedaż - powiedziała ciocia Niusza. - Wstąpcie do mojej sąsiadki, ona ma wspaniałe geranie.

- Geranie to i ja mam - odparł Udałow. - Trzy doniczki.

- Co ty człowieka męczysz - powiedział mężczyzna. - Sprzedaj mu kwiatek, on ci tego nie zapomni.

- Nie zapomnę - powiedział Udałow. - Sprzedajcie mi ten czerwony kwiatek. Zapłacę, ile będzie trzeba. Przecież nie na darmo dostałem maczugą po głowie. Niby nic, a jednak ciężkie uszkodzenie ciała. Można złożyć skargę.

- On ma prawo złożyć skargę - powiedział tęgi mężczyzna. - Ma guza na potylicy.

- A mam.

- A przecież ja, ciociu Niuszo, spełniałem twoje polecenie. Ciebie broniłem. - Tęgi mężczyzna najwyraźniej spieszył się do domu.

Ciocia Niusza posmutniała i rzekła:

- Myślałam sobie, że jak będę umierała, to sobie przed samą śmiercią na kwiatek przynajmniej popatrzę. On jest jedyny. Nikt więcej w mieście drugiego takiego nie ma. A poza tym wybierałam się pojechać do córki, do Archangielska. Droga daleka i nietania.

- Podróż opłacę - powiedział Udałow. - Ile trzeba?

- Sto rubli - powiedziała babcia i zmrużyła oczy. Czekała, co Udałow odpowie na taką bezczelność.

- Sto rubli nie da rady - powiedział Udałow.

- Ciociu Niuszo, miej sumienie! - powiedział sąsiad.

- To ja już lepiej prosto stad pójdę do dyżurnej przychodni - zagroził Udałow. - Niech mi zrobią obdukcję i oficjalnie opiszą wszystkie uszkodzenia ciała.

- Trzydzieści pięć i ani kopiejki mniej - powiedziała babcia.

- Przecież ty, ciociu Niuszo, sama sobie kręcisz stryczek!

- Będę musiał iść - powiedział Udałow.

- A ile dasz? - zapytała pospiesznie babcia.

- Dziesięć rubli dam.

- Dziesięć mało, dziesięć sama doniczka kosztuje.

- A ja doniczkę zostawię.

- A mnie doniczka bez kwiatka niepotrzebna.

- Dwanaście rubli. Więcej pieniędzy przy sobie nie mam.

- A do przychodni nie pójdziesz?

- Nie pójdę.

- A eternit zorganizujesz?

- Postaram się.

Ciocia Niusza ciężko westchnęła i powiedziała:

- Bierz, Bóg z tobą.

Udałow wyjął pieniądze. I tak dobrze, że je ze sobą zabrał. Odliczył dwie piątki, rubla i dziewięćdziesiąt kopiejek drobnymi. Ciocia Niusza wymogła na nim obietnicę, że następnego dnia przyniesie jej dziesięciokopiejkówkę i Udałow wreszcie mógł zabrać ciężką, zakurzoną donicę.

Wyszedł na podwórko razem z sąsiadem. Sąsiad otulał się waciakiem i przestępował z nogi na nogę. Odprowadził Udałowa do furtki i otworzył mu. Babcia z wielkim hałasem założyła sztabę na drzwi.

- Słuchaj - powiedział na pożegnanie tęgi mężczyzna - ty przecież łgałeś o tej swojej żonie. Dlaczego dałeś dwanaście rubli za zwyczajne zielsko? Powiedz, ja nikomu ani słowa.

- Nie warto - odparł Udałow, odgarniając głową gałęzie, żeby nie właziły w oczy. - I tak nie uwierzycie. Na pewnej planecie zdychają krupiki. Wyleczyć je można tylko tym kwiatkiem. I dlatego zwrócili się do mnie o pomoc.

- Aha - powiedział mężczyzna. - To brzmi całkiem prawdopodobnie.

A kiedy Udałow był już dość daleko, mężczyzna krzyknął:

- A co to są krupiki?

- Nie wiem! - odkrzyknął Udałow. - Szare, podobno puszyste i siedzą pod krzakiem.

- Pewnie króliki - powiedział mężczyzna.

- Całkiem możliwe - odparł Udałow i pobiegł w stronę domu, ślizgając się w gliniastym błocku i przyciskając do piersi ciężką donicę.

Przybysz czekał na niego obok domu, na ulicy, pod drzewem.

- Zdobyłeś? - zapytał wychodząc z cienia. - Dziękuję gigantycznie. Dawaj tutaj. W domu ja nie mogłem. Twój żona przyszedł.

Udałow postawił donicę na ziemi.

- Nie dowiedzieli się tam u ciebie, co to są krupiki? - zapytał.

- Nie, nie zdążył - odparł przybysz. - Taki tragedia. Cały nadzieja leży na ja i ty.

Zaczął szybko obrywać z gałązek czerwone pąki.

- A całej doniczki nie zabierzecie?

- Z donicą nie da rady przez continuum czasoprzestrzenny. Nie ma taki możliwość.

- Gdybym wiedział, sam był oberwał. A krupiki to przypadkiem nie wiewiórki?

- Nie. Ja poleciał. Wielki dziękuję. Wiecie co, nasz planeta będzie stawiał wam jeden wielki pomnik. Trzy osoby wysoki. Ja już robił zdjęcie. Wy idziecie przez deszcz i burza, a w ręka macie czerwony kwiatek.

- Dziękuję - powiedział Udałow. - Ale została do załatwienia jeszcze jedna mała sprawa, jeśli nie macie nic naprzeciw. Rozumiecie, wyszła taka historia: wydałem na ten kwiatek wszystkie moje pieniądze, a mam jutro zapłacić składki.

- Oj, jaki jest hańba dla nasza planeta! Oczywiście, wszystkie pieniądze ja ciebie dawaj. Całkiem zapomniałem. Masz, trzymaj. Dolar. Trzy tysiąc dolar.

- Czyście zwariowali? - oburzył się Udałow. - Po co mi dolary? Potrzebuję dwunastu rubli, a dokładniej jedenastu rubli i dziewięćdziesięciu kopiejek. Jeśli sądzicie, że zapłaciłem za ten kwiatek zbyt drogo, to weźcie pod uwagę, że nie miałem czasu targować się. A ten kwiatek wart jest najwyżej cztery ruble i to razem z doniczką.

- Ten kwiatek wart jest sto milion wasze ruble.

- Wcale nie chcę na nim zarabiać. Dajcie mi 24 przynajmniej z osiem rubli - poprosił Udałow.

- Bierz dolar - nalegał przybysz. - Innej pieniędzy nie mam. Za trzy roki znowu pomyślny układ planeta, ja przyjechać i ciebie rubel dawaj. A teraz bierz dolar.

Udałow chciał jeszcze oponować, ale przybysz wepchnął mu do ręki plik nowiutkich banknotów i krzyknął:

- Dziękuję! Zdjęcie pomnik przywiozę w następny wizyta. 

I zniknął.

Udałow westchnął i poszedł do domu.

Ksenia czekała na niego, nie kładła się spać. Powitała go wyrzutami i nie dała mu zdjąć płaszcza, zanim się nie przyzna, z kim miał randkę.

- Nie było żadnej randki - odparł Udałow, myśląc przy tym: "A może krupiki to wręcz słonie albo leopardy? Przecież nie wiadomo, pod jakim drzewem siedzi ten szary z dużymi uszami. Może pod baobabem?"

- Wystarczy wyjść z domu - denerwowała się Ksenia - żeby cię od razu gdzieś pognało.

- Nie irytuj się - odparł Udałow, ciągle jeszcze myśląc o krupikach.

- A co ty masz w ręku? - zapytała Ksenia, patrząc na plik dolarów.

- Nic takiego, zwykłe dolary - odparł Udałow i podał żonie pieniądze.

- Ale się doczekałam! - powiedziała Ksenia i rozpłakała się.

 

Przełożył TADEUSZ GOSK

 

Kirył Bułyczow "Ludzie jak ludzie", 1976 r.

 

 

 





Fantastyka-naukowa - subiektywny wybór