Jeśli jesteś właścicielem tej strony, możesz wyłączyć reklamę poniżej zmieniając pakiet na PRO lub VIP w panelu naszego hostingu już od 4zł!

Nagroda "Nebula" w roku 1985

 

OCTAVIA E. BUTLER

WIĘZY KRWI

 

 

Ostatnia noc mego dzieciństwa rozpoczęła się od wizyty w domu. Siostry T'Gatoi dały nam dwa sterylne jaja. Jedno T'Gatoi przeznaczyła dla mojej matki, brata i sióstr. Nalegała, bym drugie zjadł sam. Nie miało to znaczenia. Było i tak tyle, że każdy mógł poczuć się dobrze. Prawie każdy. Bo moja matka nie chciała jeść w ogóle. Siedziała tylko, patrząc jak wszyscy wokół niej oddalają się, marzą. Przeważnie patrzyła na mnie.

Przytulony do długiego, aksamitnego podbrzusza T'Gatoi pochłeptywałem od czasu do czasu z mojego jaja, zastanawiając się, dlaczego matka odmawia sobie tak niewinnej przyjemności. Gdyby pozwalała sobie na nią czasem, nie miałaby tylu siwych włosów. Jaja przedłużały życie, przedłużały wigor. Mój ojciec, który w całym życiu nie odmówił ich sobie ani razu, żył dwukrotnie dłużej niż powinien. A pod koniec życia, kiedy należałoby już zwolnić, poślubił moją matkę i spłodził czworo dzieci.

Ale wydawało się, że matka zadowolona jest z tego, iż starzeje się wcześniej, niż musi. Dostrzegłem, że odwróciła się, gdy kilka kończyn T'Gatoi objęło mnie mocniej. T'Gatoi lubiła ciepło naszych ciał i korzystała z niego przy każdej okazji. Kiedy byłem mały i częściej przebywałem w domu, matka pouczała mnie zwykle, jak powinienem zachować się wobec T'Gatoi - jak okazywać szacunek i posłuszeństwo, ponieważ T'Gatoi jest osobistością z rządu Tlików kierującą Rezerwatem i przez to najważniejszą istotą swej rasy kontaktującą się bezpośrednio z Ziemianami. To wielki honor, mówiła moja matka, że taka osoba wybrała naszą rodzinę. Kłamiąc, matka była zawsze ogromnie oficjalna i surowa.

Nie miałem pojęcia, dlaczego kłamie, a nawet o czym kłamie. Było honorem mieć w rodzinie T'Gatoi, ale w żadnym razie nie było nowością. T'Gatoi i moja matka przyjaźniły się przez całe życie matki i T'Gatoi nie zależało na tym, by honorowano ją w miejscu, które uważała za swój drugi dom. Po prostu przychodziła, wspinała się na jeden ze swych specjalnych tapczanów i przywoływała mnie, bym ją grzał. Było niemożliwością zachowywać się wobec niej urzędowo, gdy przytulony do niej słuchałem zwykłych narzekań na to, że jestem zbyt chudy.

- Poprawiłeś się - powiedziała tym razem, obmacując mnie pięcioma czy sześcioma ze swych kończyn. - W końcu przybierasz na wadze. Chudość jest niebezpieczna.

Dotknięcia zmieniły się subtelnie, stając się serią pieszczot.

- Wciąż jest za chudy - wtrąciła ostro matka.

T'Gatoi uniosła z tapczanu głowę i może metr swego ciała, jakby próbując usiąść. Popatrzyła na moją matkę, a ta, z pomarszczoną i staro wyglądającą twarzą, odwróciła się.

- Lien, chciałabym, żebyś zjadła to, co zostało z jaja Gana.

- Jaja są dla dzieci - powiedziała moja matka.

- Są dla rodziny. Proszę, zjedz.

Mimowolnie posłuszna, matka wzięła ode mnie jajo i podniosła je do ust. Już tylko kilka kropel pozostało w pomarszczonej teraz, elastycznej skorupie, ale wycisnęła je i połknęła, a po kilku chwilach zmarszczki napięcia poczęły wygładzać się na jej twarzy.

- To dobre - wyszeptała. - Czasem zapominam, jak dobre.

- Powinnaś jeść więcej - rzekła T'Gatoi. - Czemu tak ci spieszno do starości?

Moja matka nie odpowiedziała.

- Lubię móc tu przychodzić - powiedziała T'Gatoi. - Ten dom jest azylem dzięki tobie, a przecież nie chcesz o siebie dbać.

Na zewnątrz na T'Gatoi prowadzono nagonkę. Jej rodacy chcieli, by udostępniono nas w większej liczbie. Tylko ona i jej frakcja polityczna stała między nami a owymi hordami, które nie pojmowały, dlaczego istnieje Rezerwat - dlaczego żaden Ziemianin nie może być kuszony, opłacany, rekrutowany, udostępniany im w jakikolwiek sposób. A może rozumieli i tylko w swej rozpaczy nie przejmowali się tym. Dzieliła nas pomiędzy najbardziej potrzebujących lub sprzedawała bogatym i potężnym za wsparcie polityczne. Tym sposobem byliśmy czymś koniecznym, symbolem pozycji i ludem niezależnym. Nadzorowała łączenie rodzin, kładąc kres pozostałościom dawnego systemu rozbijania rodzin, by zaspokoić niecierpliwych Tlików. Żyłem z nią na zewnątrz. Widziałem rozpaczliwe pożądanie, z jakim patrzyli na mnie niektórzy. Było cokolwiek przerażające wiedzieć, że tylko ona stoi między nami a ową rozpaczą, która tak łatwo może nas pochłonąć. Patrząc na nią moja matka mówiła mi czasem "Troszcz się o nią". A ja przypominałem sobie wtedy, że ona też była na zewnątrz i widziała.

Teraz T'Gatoi użyła czterech ze swych kończyn, by zepchnąć mnie na podłogę.

- Odejdź, Gan - powiedziała. - Siądź tam ze swoimi siostrami i rozkoszuj się tym, że nie jesteś trzeźwy. Dostałeś najwięcej z jaja. Lien, chodź mnie ogrzać.

Moja matka wahała się z powodów dla mnie niepojętych. W jednym z moich najwcześniejszych wspomnień matka leżała rozciągnięta u boku T'Gatoi, gawędząc o sprawach, których nie rozumiałem, podnosząc mnie z ziemi i sadzając ze śmiechem na którymś z członów T'Gatoi. Jadła wówczas swą część jaj. Zastanawiałem się, kiedy i dlaczego przestała to robić.

Położyła się teraz przy T'Gatoi, a cały lewy rząd kończyn tamtej zamknął się wokół niej, trzymając ją luźno lecz pewnie. Zawsze uważałem, że wygodnie tak leżeć, ale poza moją starszą siostrą nikt z rodziny tego nie lubił. Mówili, że czują się przez to jak w klatce.

T'Gatoi chciała zamknąć moją matkę w klatce. Gdy już to zrobiła, lekko poruszyła ogonem i rzekła:

- Zbyt mało jaja, Lien. Powinnaś była je zjeść, gdy ci je dano. Rozpaczliwie go teraz potrzebujesz.

Ogon T'Gatoi drgnął raz jeszcze, a jego smagnięcie było tak szybkie, że nie dostrzegłbym go, gdybym specjalnie nie wypatrywał. Żądło wytoczyło jedną kroplę krwi z obnażonej nogi mojej matki.

Matka krzyknęła - prawdopodobnie z zaskoczenia. Użądlenie nie boli. Potem westchnęła i widziałem, że jej ciało rozluźnia się. Ociężale przesunęła się w klatce kończyn T'Gatoi, przyjmując wygodniejszą pozycję.

- Dlaczego to zrobiłaś? - spytała sennie.

- Nie mogłam już dłużej patrzeć, jak siedzisz i cierpisz.

Matka zdobyła się na lekkie wzruszenie ramion.

- Jutro - powiedziała.

- Tak. Jutro zaczniesz cierpieć na nowo... jeśli musisz. Ale w tej chwili, tylko w tej chwili, leż i ogrzewaj mnie, i pozwól mi sobie ulżyć.

- Jest wciąż mój, wiesz - powiedziała matka niespodziewanie. - Za nic nie można go ode mnie kupić.

Na trzeźwo nie pozwoliłaby sobie wspominać o podobnych sprawach.

- Za nic - zgodziła się T'Gatoi ustępliwie.

- Czy myślałaś, że sprzedam go za jaja? Za długie życie? Mojego syna?

- Za nic z tych rzeczy - powtórzyła T'Gatoi, głaszcząc ramiona mojej matki i bawiąc się jej długimi, siwiejącymi włosami.

Chciałem dotknąć matkę, przeżyć z nią tę chwilę. Ujęłaby moją dłoń, gdybym ją teraz dotknął. Wyzwolona przez jajo i żądło, uśmiechnęłaby się i może powiedziała coś, co skrywała od dawna. Ale jutro wszystko to pamiętać będzie jako poniżenie. Nie chciałem być częścią zapamiętanego poniżenia. Najlepiej być cicho i wiedzieć, że kocha mnie - pod całą obowiązkowością, dumą i bólem.

- Xuan Hoa, zdejmij jej buty - powiedziała T'Gatoi. - Za chwilę użądlę ją znów i będzie mogła zasnąć.

Moja siostra usłuchała, a kiedy stanęła na nogi, chwiała się niepewnie. Gdy skończyła, siadła obok mnie i ujęła moją dłoń. Zawsze byliśmy jednością, ona i ja.

Matka przywarła potylicą do podbrzusza T'Gatoi i z tej niemożliwej pozycji próbowała spojrzeć w jej szerokie, okrągłe oblicze.

- Chcesz mnie użądlić raz jeszcze?

- Tak, Lien.

- Będę spać do jutrzejszego południa.

- Dobrze. Potrzebujesz tego. Kiedy ostatnio spałaś?

Mruknięcie matki wyrażało irytację.

- Powinnam cię rozdeptać, kiedy byłaś jeszcze nieduża - wymamrotała.

Był to ich stary żart. W pewnym sensie rosły razem, choć nigdy za życia matki T'Gatoi nie była na tyle mała, by mógł ją rozdeptać jakikolwiek Ziemianin. Obecnie była niemal trzykrotnie starsza od matki, a jednak wciąż będzie młoda, gdy matka umrze ze starości. Ale T'Gatoi i matka spotkały się, gdy T'Gatoi wchodziła w okres gwałtownego rozwoju - rodzaj dojrzewania Tlików. Matka była wtedy tylko dzieckiem, ale przez jakiś czas rozwijały się w równym tempie i nie miały prócz siebie lepszych przyjaciół.

T'Gatoi poznała nawet matkę z mężczyzną, który stał się mym ojcem. Rodzice, zachwyceni sobą bez względu na wielką różnicę wieku, wzięli ślub akurat wtedy, gdy T'Gatoi wchodziła w branżę swej rodziny - w politykę. Odtąd widywała się z matką rzadziej. Ale mniej więcej wtedy, gdy urodziła się moja starsza siostra, matka obiecała T'Gatoi jedno ze swych dzieci. I tak musiałaby dać komuś jedno z nas, a wolała T'Gatoi od kogoś obcego. Mijały lata. T'Gatoi podróżowała i poszerzała swe wpływy. Rezerwat należał już do niej w owym czasie, gdy wróciła do matki, by odebrać to, co prawdopodobnie uważała za sprawiedliwą nagrodę za swą ciężką pracę. Moja starsza siostra polubiła ją z miejsca i zapragnęła, by wybór padł na nią, ale wtedy właśnie ja miałem przyjść na świat i T'Gatoi spodobał się pomysł wybrania niemowlęcia, obserwowania go, uczestniczenia we wszystkich fazach rozwoju. Mówiono mi, że po raz pierwszy znalazłem się w klatce kończyn T'Gatoi trzy minuty po urodzeniu. Kilka dni później po raz pierwszy dano mi skosztować jaja. Mówię o tym Ziemianom, kiedy pytają mnie, czy kiedykolwiek czułem przed nią lęk. I mówię to Tlikom, kiedy T'Gatoi proponuje im małe ziemskie dziecko, a oni, w swej pożądliwości i niewiedzy, domagają się dorosłego. Nawet mój brat, który jakimś sposobem wykształcił w sobie lęk i nieufność wobec Tlików, przyjąłby się najprawdopodobniej gładko w jednej z ich rodzin, gdyby został zaadoptowany odpowiednio wcześnie. Czasem myślę, że dla jego dobra tak powinno się stać. Patrzyłem, jak wyciągnięty na podłodze w drugim końcu pokoju, leży z otwartymi lecz przymglonymi oczami i śni swój sen po jaju. Bez względu na to, co czuł wobec Tlików, zawsze domagał się swojej części jaja.

- Lien, czy dasz radę wstać? - niespodziewanie zapytała T'Gatoi.

- Wstać? - zdziwiła się matka. - Myślałam, że mam zasnąć.

- Później. Słyszę na zewnątrz coś dziwnego.

Klatka nagle zniknęła.

- Co?

- Wstawaj, Lien!

Matka rozpoznała ton jej głosu i wstała akurat na czas, by uniknąć zrzucenia na podłogę. Trzy metry ciała T'Gatoi wystrzeliło w pełnej szybkości ku drzwiom i na dwór. Miała kości - żebra, długi kręgosłup, czaszkę, cztery pary kończyn na każdym segmencie. Ale gdy poruszała się w ten właśnie sposób, skręcając się i prostując w kontrolowanych rzutach, lądując w biegu, wydawała się nie tylko istotą pozbawioną kości, ale stworzeniem wodnym - czymś płynącym przez powietrze, jakby to była woda. Uwielbiałem patrzeć, jak się porusza.

Zostawiłem siostrę i ruszyłem za nią na dwór, choć nie stałem na nogach zbyt pewnie. Należałoby raczej siedzieć i śnić, a jeszcze lepiej - znaleźć dziewczynę i śnić z nią na jawie. Dawniej, gdy Tlikowie uważali nas tylko za pożyteczne ciepłokrwiste zwierzęta, spędzali razem po kilkoro z nas, mężczyzn i kobiet, karmiąc tylko jajami. Tym sposobem mogli mieć pewność, że bez względu na to, jak będziemy się opierać, doczekają się następnego naszego pokolenia. Mieliśmy szczęście, że nie potrwało to długo. Parę generacji i bylibyśmy czymś niewiele lepszym od pożytecznych dużych zwierząt.

- Nie zamykaj drzwi, Gan - powiedziała T'Gatoi. - I powiedz rodzinie, żeby została w środku.

- Co to jest? - zapytałem.

- N'Tlik.

Cofnąłem się ku drzwiom.

- Tutaj? Sam?

- Przypuszczam, że próbował dotrzeć do budki komunikacyjnej.

Minęła mnie niosąc człowieka, przerzuconego jak płaszcz przez kilka jej kończyn. Wyglądał młodo - był może w wieku mojego brata - i wydawał się chudszy, niż powinien być. Był, jak powiedziałaby T'Gatoi, niebezpiecznie chudy.

- Gan, biegnij do budki komunikacyjnej - powiedziała. Położyła człowieka na podłodze i poczęła zdejmować zeń odzież.

Nie poruszyłem się.

Po chwili spojrzała na mnie, a jej nagłe milczenie było oznaką głębokiego zniecierpliwienia.

- Wyślij Qui - zaproponowałem. - Ja tu zostanę. Może będę mógł pomóc.

Znów puściła w ruch kończyny, unosząc mężczyznę i zdejmując mu koszulę przez głowę.

- Nie zechcesz tego oglądać - rzekła. - To będzie ciężkie. Nie mogę pomóc temu człowiekowi tak, jak jego Tlik.

- Wiem. Ale wyślij Qui. On nie będzie chciał pomagać. Ja chcę przynajmniej spróbować.

Spojrzała na mego brata - starszego, większego, silniejszego, najoczywiściej bardziej zdolnego do udzielenia jej pomocy. Siedział teraz wsparty o ścianę, patrząc na człowieka na podłodze z nieskrywanym lękiem i odrazą. Nawet ona mogła dostrzec, że nie będzie z niego pożytku.

- Idź, Qui - powiedziała.

Nie dyskutował. Wstał, zachwiał się z lekka, potem odzyskał równowagę, otrzeźwiały z przerażenia.

- Ten człowiek nazywa się Bram Lomas - powiedziała, przeczytawszy napis na naramienniku mężczyzny. - Potrzebuje T'Khotgif Teh. Słyszysz?

- Bram Lomas, T'Khotgif Teh - odrzekł mój brat. - Idę.

Okrążył Lomasa i wybiegł z drzwi.

Lomas zaczął odzyskiwać przytomność. Zrazu tylko jęczał, ściskając spazmatycznie parę kończyn T'Gatoi. Moja młodsza siostra, rozbudzona w końcu ze swego snu po jaju, podeszła bliżej, by się mu przyjrzeć, aż matka odciągnęła ją do tyłu.

T'Gatoi zdjęła mężczyźnie buty, potem spodnie, cały czas pozwalając mu ściskać parę swych kończyn. Z wyjątkiem kilku końcowych, wszystkie były równie sprawne.

- Nie chcę teraz z tobą żadnych dyskusji, Gan - powiedziała.

Wyprostowałem się.

- Co mam robić?

- Wyjdź i zarżnij zwierzę, przynajmniej w połowie tak duże jak ty.

- Zarżnąć? Ale ja nigdy...

Rzuciła mnie przez pokój. Jej ogon był zręcznym instrumentem, bez względu na to, czy wystawiała żądło, czy nie.

Wstałem, czując, że postąpiłem głupio ignorując jej ostrzeżenie, i poszedłem do kuchni. Może zdołam coś zabić nożem albo toporem. Matka hodowała kilka ziemskich zwierząt na mięso i parę tysięcy miejscowych dla futer. T'Gatoi wolałaby prawdopodobnie któreś z tutejszych. Może achti. Niektóre z nich były właściwego rozmiaru, choć miały ze trzy razy tyle zębów, co ja, i prawdziwe zamiłowanie do ich używania. Moja matka, Hoa i Qui potrafili zabijać je nożami. Ja nigdy nie zabiłem żadnego, nigdy w ogóle nie zarżnąłem żadnego zwierzęcia. Większość swojego czasu spędzałem z T'Gatoi, podczas gdy brat i siostry uczyli się rodzinnej profesji. T'Gatoi miała rację. Ja powinienem pójść do budki komunikacyjnej. To przynajmniej potrafiłbym zrobić.

Podszedłem do kredensu w kącie, gdzie matka trzymała większe narzędzia domowe i ogrodowe. W tylnej ściance kredensu była rura do odprowadzania z kuchni brudnej wody - tyle tylko, że już temu nie służyła. Ojciec przerobił odpływ, nim jeszcze się urodziłem. Teraz można było przekręcić rurę tak, że jedna jej połowa zachodziła na drugą, a w środku dało się ukryć strzelbę. To nie była nasza jedyna broń, ale broń najłatwiej dostępna. Musiałem jej użyć do zastrzelenia któregoś z największych achti. Później T'Gatoi prawdopodobnie skonfiskuje ją. Broń palna była w Rezerwacie zabroniona. Zdarzały się wypadki wkrótce po założeniu Rezerwatu - Ziemianie strzelali do Tlików, do N'Tlikow.

Działo się to jeszcze przed rozpoczęciem łączenia rodzin, nim każdy był osobiście zainteresowany w utrzymaniu pokoju. Za mojego życia i życia matki nikt nie zastrzelił Tlika, ale prawo trwało - by nas chronić, jak nam mówiono. Krążyły opowieści o całych rodzinach Ziemian unicestwionych w ramach represji w czasie owych zamachów.

Poszedłem do klatek i zastrzeliłem największego achti jakiego mogłem znaleźć. Był to piękny samiec rozpłodowy i matka nie byłaby zadowolona, gdyby zobaczyła, jak go wnoszę. Ale był odpowiedniej wielkości, a ja się spieszyłem.

Przerzuciłem długie ciepłe ciało achti przez ramię - zadowolony, że część owej wagi, którą zyskałem, stanowią mięśnie i zaniosłem go do kuchni... Tu położyłem strzelbę z powrotem do kryjówki. Jeśli T'Gatoi zauważy rany achti i zażąda strzelby, oddam ją. W innym przypadku niech leży tam, gdzie ją ojciec zostawił.

Odwróciłem się, by zanieść jej achti; potem zawahałem się. Przez kilka sekund stałem przed zamkniętymi drzwiami dziwiąc się swemu nagłemu lękowi. Wiedziałem, co ma nastąpić. Nie widziałem tego dotychczas, ale T'Gatoi pokazywała mi wykresy, rysunki. Dopilnowała, bym poznał prawdę natychmiast, gdy dorosnę na tyle, by ją zrozumieć.

A przecież nie chciałem iść do tego pokoju. Straciłem jeszcze trochę czasu wybierając nóż z rzeźbionego drewnianego pudełka, w którym trzymała je matka. T'Gatoi może go potrzebować, powiedziałem sobie, z powodu grubej, kudłatej skóry achti.

- Gan! - zawołała T'Gatoi głosem chropawym od zniecierpliwienia.

Przełknąłem ślinę. Nie wyobrażam sobie, że zwykły ruch stopy może być tak trudny. Uświadomiłem sobie, że drżę, i poczułem wstyd. Ten wstyd przepchnął mnie przez drzwi.

Położyłem achti w pobliżu T'Gatoi i zobaczyłem, że Lomas jest znów nieprzytomny. Ona, Lomas i ja byliśmy sami w pokoju, bo matka i siostry zostały prawdopodobnie odesłane, by nie musiały patrzeć. Zazdrościłem im.

Ale matka wróciła do pokoju, gdy T'Gatoi chwyciła achti. Ignorując nóż, który ku niej wyciągnąłem, wysunęła szpony u kilku swoich kończyn i rozcięła achti od gardzieli po odbytnicę. Spojrzała na mnie oczami, w których taiła się determinacja.

- Przytrzymaj ramiona tego człowieka, Gan. 

Patrzyłem na Lomasa w popłochu, uświadamiając sobie, że nie chcę go nawet dotknąć, nie mówiąc już o trzymaniu. To nie będzie podobne do zastrzelenia zwierzęcia. Nie tak szybkie, nie tak miłosierne i, żywiłem nadzieję, nie tak ostateczne, ale nie znałem niczego, w czym pragnąłbym uczestniczyć mniej.

Moja matka podeszła bliżej.

- Gan, trzymaj go z prawej strony - powiedziała. - Ja będę trzymać z lewej.

Gdyby się ocknął, odrzuciłby ją, nawet nie zdając sobie z tego sprawy. Była drobniutką kobietą. Często dziwiła się na głos, jakim sposobem - wedle jej określenia - wyprodukowała takie "olbrzymie" dzieci.

- Daj spokój - powiedziałem do niej. - Ja to zrobię.

Kręciła się w pobliżu.

- Nie przejmuj się - rzekłem. - Nie przyniosę ci wstydu. Nie musisz zostawać i patrzeć.

Spojrzała na mnie niepewnie, a potem dotknęła mej twarzy w geście nieczęstej pieszczoty. W końcu wróciła do sypialni. T'Gatoi z ulgą opuściła głowę.

- Dziękuję, Gan - powiedziała z kurtuazją właściwszą Ziemianom niż Tlikom. - Ta... zawsze wymyśla dla mnie jakiś nowy sposób zadawania sobie udręki.

Lomas zaczął jęczeć i wydawał zduszone odgłosy. Miałem nadzieję, że nie odzyska przytomności. T'Gatoi przybliżyła do jego twarzy swoją twarz, a on skupił na niej wzrok.

- Użądliłam cię tak mocno, jak w tej chwili mogłam zaryzykować - powiedziała. - Kiedy to się skończy, użądlę cię, byś zasnął, i nie będziesz już cierpieć.

- Proszę - błagał mężczyzna - poczekaj...

- Nie mamy więcej czasu, Bram. Użądlę cię natychmiast, jak to się skończy. Kiedy przybędzie T'Khotgif, da ci jaja, żeby pomóc w gojeniu. To nie potrwa długo.

- T'Khotgif! - wrzasnął mężczyzna, prężąc się w moich rękach.

- Niedługo, Bram.

T'Gatoi zerknęła na mnie, a potem wsparła szpon na jego brzuchu, odrobinę na prawo od środka, tuż poniżej ostatniego żebra. Z prawej strony był ruch - minimalne, z pozoru chaotyczne pulsowanie, unoszące jego brązową skórę, tworzące tu wklęsłość, ówdzie wypukłość, raz za razem, aż mogłem dostrzec rytm i przewidzieć, gdzie pojawi się następna pulsacja.

Całe ciało Lomasa zesztywniało pod szponem T'Gatoi, choć dotknęła go nim zaledwie, owijając zarazem swoje tylne segmenty wokół jego nóg. Mógł wyrwać się z mojego uścisku, ale nie potrafiłby z jej. Łkał bezradnie, gdy użyła jego spodni do związania mu rąk, a potem przełożyła je nad głowę, tak że klęcząc na materiale mogłem przytrzymać je w miejscu. Zrolowała koszulę i dała mu do gryzienia.

I otworzyła go.

Jego ciało sprężyło się przy pierwszym cięciu. Zdołał mi się niemal wyrwać. Dźwięki jakie wydawał... nigdy nie słyszałem podobnych dźwięków u żadnej istoty ludzkiej. T'Gatoi zdawała się nie zwracać na to uwagi, gdy wydłużała i pogłębiała cięcie, przerywając od czasu do czasu, by zlizać krew. Jego naczynia krwionośne kurczyły się, reagując na skład chemiczny jej śliny i krwawienie osłabło.

Czułem się tak, jakbym pomagał jej w torturowaniu, pożeraniu go. Wiedziałem, że zaraz zwymiotuję i nie pojmowałem, dlaczego jeszcze tego nie zrobiłem. Nie było możliwości, bym wytrzymał, aż skończy.

Znalazła pierwszą larwę. Była gruba i mocno czerwona od jego krwi - z zewnątrz i od środka. Zdążyła już zjeść powłokę jaja, ale najwidoczniej nie zaczęła jeszcze pożerać swego nosiciela. W tym stadium może jeść każde ciało z wyjątkiem ciała matki. Pozostawiona samej sobie wydzielałaby nadal te jady, które jednocześnie zatruły i ostrzegły Lomasa. Na koniec zaczęłaby jeść. W chwili, gdy wyżarłaby drogę z ciała Lomasa, ten byłby martwy albo umierający - i niezdolny do wywarcia zemsty na bestii, która go zabija. Był zawsze okres ulgi między momentem zachorowania nosiciela, a chwilą, gdy larwy zaczynają go pożerać.

T'Gatoi ostrożnie podniosła wijącą się larwę i spojrzała na nią, ignorując okropne jęki mężczyzny.

Ten stracił nagle przytomność.

- Dobrze - popatrzyła nań T'Gatoi. - Gdybyście tak wy, ludzie, mogli to robić na zawołanie.

Nie odczuwała nic. A istota, którą trzymała...

W tym stadium była pozbawiona kości i kończyn, mierzyła może piętnaście centymetrów długości i dwa grubości, była ślepa i śliska od krwi. Przypominała dużego robaka. T'Gatoi włożyła ją do brzucha achti i larwa natychmiast zaczęła się pogrążać. Pozostanie tam i będzie jeść dopóty, dopóki będzie coś do zjedzenia...

Grzebiąc w ciele Lomasa znalazła jeszcze dwie, z których jedna była mniejsza i znacznie ruchliwsza.

- Samiec! - oświadczyła radośnie.

Umrze wcześniej niż ja. Przejdzie swą metamorfozę i będzie kopulować ze wszystkim, co nie ucieka, jeszcze nim jego siostry doczekają się kończyn. Był jedynym, który uczynił poważniejszą próbę ukąszenia T'Gatoi, gdy ta umieszczała go w achti.

Bielsze robaki wypełzały na światło dzienne z ciała Lomasa. Zamknąłem oczy. To było gorsze niż znalezienie rozkładającego się ścierwa wypełnionego małymi zwierzęcymi larwami. I było znacznie gorsze niż jakikolwiek rysunek czy wykres.

- Ach, jest ich jeszcze więcej - rzekła T'Gatoi, wyciągając dwie długie, tłuste larwy. - Możesz zabić następne zwierzę, Gan. W was, Ziemianach, żyje wszystko.

Całe moje życie mówiono mi, że to, co Ziemianie i Tlikowie robią razem, jest czymś dobrym i niezbędnym - czymś w rodzaju porodu. Wierzyłem w to dotychczas. Wiedziałem, że bez względu na wszystko poród jest krwawy i bolesny. Ale to było coś innego, coś gorszego. I nie byłem przygotowany, by to oglądać. Może nigdy nie będę. A przecież nie mogłem tego nie widzieć. Zamknięcie oczu nie pomogło.

T'Gatoi znalazła larwę wciąż zjadającą powłokę jaja. Pozostałości owej powłoki wciąż były przytwierdzone do naczynia krwionośnego swą własną rurką, haczykiem lub czymś w tym rodzaju. Tym sposobem zakotwiczone są larwy i w ten sposób się odżywiają. Pobierają tylko krew, póki nie są gotowe do wyjścia. Potem jedzą swą rozciągniętą elastyczną skorupkę. Potem jedzą nosiciela.

T'Gatoi odgryzła skorupkę, zlizała krew. Czy smakowała jej? Czy o zwyczajach dzieciństwa niełatwo się zapomina - a może nie zapomina się w ogóle?

W całej tej procedurze było coś złego, coś obcego. Nie sądziłem, że znajdę coś obcego w T'Gatoi.

- Jeszcze jedna, myślę - powiedziała. - Może dwie. Dobra rodzina. W dzisiejszych czasach bylibyśmy szczęśliwi znajdując w nosicielu zwierzęcym jedną lub dwie żywe.

Zerknęła na mnie.

- Wyjdź teraz na dwór, Gan, i opróżnij żołądek. Idź zaraz, póki ten człowiek jest nieprzytomny.

Chwiejnie wyszedłem na dwór; ledwie zdążyłem. Pod drzewem, tuż za drzwiami wejściowymi, wymiotowałem tak długo, aż nie miałem już czym. W końcu stałem płacząc, a łzy spływały po mej twarzy. Nie wiedziałem, dlaczego płaczę, ale nie potrafiłem przestać. Oddaliłem się od domu, by nikt mnie nie zobaczył. Za każdym razem, gdy zamykałem oczy, widziałem czerwone robaki pełznące po jeszcze czerwieńszym ludzkim ciele.

W kierunku domu jechał samochód. Ponieważ Ziemianom zabroniono posiadania pojazdów zmotoryzowanych z wyjątkiem niektórych maszyn rolniczych, wiedziałem, że musi to być Tlik Lomasa z Qui i może lekarzem-Ziemianinem. Wytarłem twarz koszulą, próbując odzyskać panowanie nad sobą.

- Gan! - zawołał Qui, gdy samochód stanął. - Co się dzieje?

Wysunął się z niskich, okrągłych, przystosowanych do budowy ciała Tlików drzwi pojazdu. Inny Ziemianin wypełzł z drugiej strony i nie odezwawszy się do mnie poszedł do domu. Lekarz. Przy jego pomocy i po kilku jajach Lomas może z tego wyjść.

- T'Khotgif Teh? - spytałem.

Prowadząca samochód Tlik wypłynęła ze środka i wznosząc do góry połowę swego ciała stanęła przede mną. Była bledsza i mniejsza od T'Gatoi - prawdopodobnie urodzona w ciele zwierzęcia. Tlikowie z ciał Ziemian byli nie tylko liczniejsi, ale i więksi.

- Sześć młodych - powiedziałem jej. - A może siedem, wszystkie żyją. Przynajmniej jeden samiec.

- Lomas? - zapytała ochryple. Spodobała mi się za to pytanie i brzmiącą w głosie troskę.

- Żyje - odparłem.

Nie mówiąc ni słowa więcej pofalowała ku domowi.

- Była chora - powiedział mój brat, patrząc jak się oddala. - Kiedy dzwoniłem, słyszałem jak jej rodzina mówi, że jest z nią zbyt źle, żeby wychodzić nawet po to.

Nic nie odpowiedziałem. Okazałem już uprzejmość wobec Tlik. Teraz nie chciałem rozmawiać z nikim. Miałem nadzieję, że Qui wejdzie do środka - choćby z ciekawości.

- W końcu dowiedziałeś się więcej, niż chciałeś wiedzieć, co?

Spojrzałem nań.

- Tylko bez tych jej spojrzeń - powiedział. - Nie jesteś nią. Jesteś tylko jej własnością.

Jej spojrzenia. Czy nabrałem nawet zdolności imitowania jej min?

- Co robiłeś? Rzygałeś? - pociągnął nosem. - Więc już wiesz, co cię czeka.

Odszedłem od niego. W dzieciństwie byliśmy blisko. Pozwalał mi za sobą łazić, kiedy bywałem w domu, a czasem T'Gatoi zgadzała się, bym brał go ze sobą, kiedy jechałem z nią do miasta. Ale coś się stało, gdy osiągnął dojrzałość. Nigdy nie dowiedziałem się co. Zaczął unikać T'Gatoi. Potem zaczął gdzieś uciekać - póki nie pojął, że nie ma żadnego "gdzieś". Nie w Rezerwacie. I na pewno nie poza nim. Potem skoncentrował się tylko na tym, by dostać swoją część każdego jaja, które pojawiało się w domu, na opiekowaniu się mną w sposób, za który prawie go znienawidziłem - sposób, który mówił, że dopóki ze mną wszystko jest w porządku, on czuje się bezpieczny przed Tlikami.

- Jak to naprawdę było? - spytał, podążając za mną.

- Zabiłem achti. Młode go jadły.

- Nie wybiegłeś z domu i nie rzygałeś tylko dlatego, że jadły achti.

- Nigdy... nigdy dotąd nie widziałem rozcinanego człowieka.

To była prawda, dla niego wystarczająca. O reszcie nie mogłem mówić. Nie z nim.

- Och - zaczął. Spojrzał na mnie tak, jakby chciał powiedzieć coś jeszcze, ale przemilczał to.

Szliśmy nie kierując się w jakieś konkretne miejsce. W stronę podwórza, w stronę klatek, w stronę pól.

- Czy coś mówił? - zapytał Qui. - Chodzi mi o Lomasa.

O kogo innego mogłoby mu chodzić?

- Powiedział "T'Khotgif"

Qui wzdrygnął się.

- Gdyby zrobiła coś takiego mnie, byłaby ostatnią osobą, którą bym wzywał.

- Wzywałbyś ją. Jej żądło złagodziłoby twój ból, nie zabijając w tobie larw.

- Myślisz, że bym się przejął, gdyby zdechły? 

Nie. Oczywiście nie przejąłby się. A ja?

- Gówno! - głęboko wciągnął powietrze. - Widziałem, co robią. Myślisz, że to z Lomasem było ciężkie? To było nic.

Nie oponowałem. Nie wiedział, o czym mówi.

- Widziałem, jak żrą człowieka - powiedział.

Odwróciłem się ku niemu.

- Kłamiesz.

- Widziałem jak żrą człowieka! - Urwał. - Byłem wtedy mały. Odwiedziłem Hartmundów i wracałem do domu. W połowie drogi zobaczyłem Tlik i człowieka, a ten człowiek był N'Tlikiem. Teren był pagórkowaty. Mogłem się przed nimi skryć i obserwować. Tlik nie chciała otworzyć człowieka, bo nie miała czym żywić larw. Człowiek nie mógł iść dalej, a w pobliżu nie było domów. Tak cierpiał, że powiedział, by go zabiła. Błagał, żeby go zabiła. W końcu to zrobiła. Przecięła mu gardło. Jednym szarpnięciem szponu. Widziałem, jak larwy przegryzają się na zewnątrz, a potem, wciąż żrąc, włażą z powrotem do środka.

Jego słowa sprawiły, że znów zobaczyłem ciało Lomasa, pochłaniane przez pasożyty, rozedrgane.

- Dlaczego nie powiedziałeś mi o tym? - wyszeptałem.

Wydawał się zmieszany, jakby zapomniał, że słucham.

- Nie wiem.

- Zacząłeś uciekać niedługo potem, prawda?

- Tak. Głupota. Uciekać w Rezerwacie. Uciekać w klatce.

Pokręciłem głową i powiedziałem mu to, co powinienem był powiedzieć dawno.

- Ona nie wzięłaby ciebie, Qui. Nie musisz się obawiać.

- Wzięła... gdyby tobie coś się stało.

- Nie. Wzięłaby Xuan Hoa. Hoa... chce tego.

Nie chciałaby, gdyby została oglądać Lomasa.

- Nie biorą kobiet - powiedział wzgardliwie.

- Czasem biorą - spojrzałem nań. - Właściwie wolą kobiety. Powinieneś posłuchać, jak między sobą rozmawiają. Mówią, że ciało kobiety zawiera więcej tkanki tłuszczowej do ochrony larw. Ale zazwyczaj biorą mężczyzn, by pozwolić kobietom rodzić ich własne młode.

- Żeby wyprodukować następne pokolenie zwierząt-nosicieli - odparł, przerzucając się z pogardy na gorycz.

- To coś więcej - odparowałem. Czy naprawdę?

- Gdyby to miało zdarzyć się mnie, też wolałbym wierzyć, że to coś więcej.

- To jest coś więcej! - czułem się jak dzieciak. Głupi argument.

- Czy tak myślałeś, kiedy T'Gatoi wyciągała robaki z flaków tego faceta?

- To się nie miało tak stać.

- Jasne, że miało. Tylko ty nie miałeś tego oglądać, ot i wszystko. I miała to robić jego Tlik. Mogła użądlić go, żeby stracił przytomność i operacja nie byłaby tak bolesna. Ale i tak musiałaby go otworzyć, wyciągać larwy, a gdyby nie zauważyła choć jednej, ta zatrułaby go i zeżarła od środka.

Zdarzyło się kiedyś, że matka poleciła mi okazywać Qui szacunek, bo jest mym starszym bratem. Oddaliłem się, nienawidząc go. Rozkoszował się na swój sposób. Był bezpieczny, a ja nie byłem. Mogłem go uderzyć, ale nie sądziłem, bym był zdolny znieść to, że mi nie odda, że popatrzy na mnie ze wzgardą i politowaniem.

Nie chciał pozwolić mi odejść. Wyprzedził mnie na swych dłuższych nogach, każąc mi się czuć tak, jakbym podążał za nim.

- Przykro mi - powiedział.

Kroczyłem dalej, chory i wściekły.

- Posłuchaj, z tobą prawdopodobnie nie będzie aż tak źle. T'Gatoi cię lubi. Będzie ostrożna.

Zawróciłem w kierunku domu, prawie uciekając przed nim.

- Czy już ci to zrobiła? - zapytał, z łatwością dotrzymując mi kroku. - Chodzi o to, że jesteś już mniej więcej we właściwym wieku do implantacji. Czy ona...

Uderzyłem go. Nie wiedziałem, że to uczynię, ale myślę, że chciałem go zabić. Zrobiłbym to, gdyby nie był większy i silniejszy.

Próbował trzymać mnie na dystans, ale w końcu musiał się bronić. Uderzył mnie tylko kilka razy. Ale i tego było za dużo. Nie pamiętam jak upadłem, ale kiedy przyszedłem do siebie, jego już nie było. Pozbycie się go warte było bólu.

Podniosłem się i powoli poszedłem do domu. Od podwórka było ciemno. W kuchni nie było nikogo. Moja matka i siostry spały w swoich pokojach - albo udawały, że śpią.

Gdy już znalazłem się w kuchni, usłyszałem głosy - Tlik i Ziemianina - dobiegające z sąsiedniego pokoju. Nie mogłem zorientować się, o czym mówią - zresztą nawet nie chciałem.

Usiadłem przy stole matki, czekając na ciszę. Stół był gładki i wyślizgany, ciężki i solidnie zrobiony. Ojciec zmajstrował go dla niej tuż przed śmiercią. Pamiętam, że pętałem się pod jego nogami, kiedy go budował. Nie przeszkadzało mu to. Teraz oparłem się na stole i tęskniłem za nim. Mógłbym z nim porozmawiać. W swoim długim życiu robił to trzy razy. Trzy wylęgi jaj, trzykrotne rozcinanie i zszywanie. Jak to zrobił? Jak ktokolwiek to robi?

Podniosłem się, wyjąłem strzelbę z kryjówki i siadłem znów, trzymając ją w dłoniach. Wymagała czyszczenia, oliwienia.

Zrobiłem tylko to, że ją załadowałem.

- Gan?

Idąc po pustej podłodze wydawała stuki, następujące po sobie stuknięcia dotykających podłoża kończyn. Fale cichych stuknięć.

Podeszła do stołu, uniosła nad nim połowę swego ciała i wpłynęła na blat. Czasem poruszała się tak harmonijnie, że zdawała się płynąć jak woda. Zwinęła się na środku stołu w niewielki kopczyk i popatrzyła na mnie.

- To było ciężkie - powiedziała miękko. - Nie powinieneś tego oglądać. To nie musiało tak przebiegać.

- Wiem.

- T'Khotgif... teraz Ch'Thotgif... umrze na swoją chorobę. Nie będzie żyć, by wychowywać swe dzieci. Ale jej siostra zapewni byt im i Bramowi Lomasowi. - Niepłodna siostra. Jedna płodna samica w każdej grupie. Jedna utrzymująca rodzinę. Ta siostra zawdzięcza Lomasowi więcej, niż zdoła kiedykolwiek odpłacić.

- Więc on będzie żyć?

- Tak.

- Zastanawiam się, czy zrobi to znowu.

- Nikt nie będzie prosić, by zrobił to raz jeszcze.

Popatrzyłem w te żółte oczy, zastanawiając się, ile naprawdę zobaczyłem i zrozumiałem, a ile tylko sobie wyobraziłem.

- Nikt nas nigdy nie prosi - rzekłem. - Ty nie prosiłaś mnie nigdy.

Nieznacznie poruszyła głową.

- Co się dzieje z twoją twarzą?

- Nic. Nic ważnego.

Oczy człowieka prawdopodobnie nie dostrzegłyby w tych ciemnościach opuchlizny. Tylko jeden z księżyców słał trochę światła przez okno w drugim końcu kuchni.

- Czy użyłeś strzelby do zabicia achti?

- Tak.

- I masz zamiar użyć jej do zastrzelenia mnie?

Patrzyłem na nią, obrysowaną światłem księżyca - zwinięte w pierścienie, gibkie ciało.

- Jaki smak ma dla ciebie krew Ziemianina?

Nie odpowiedziała nic.

- Czym jesteś? - wyszeptałem. - Czym my jesteśmy dla ciebie?

Leżała nieruchomo, wsparłszy głowę na najwyższym pierścieniu.

- Znasz mnie tak, jak nikt inny - odparła miękko. - Sam musisz zadecydować.

- I to właśnie stało się z moją twarzą - powiedziałem.

- Co?

- Qui namawiał mnie do podjęcia pewnej decyzji. Nie zanadto mu się udało.

Nieznacznie przemieściłem strzelbę, tak, że jej lufa pod kątem prostym dotykała mojego podbródka.

- Przynajmniej była to moja decyzja.

- Tak jak i teraz.

- Błagaj mnie, T'Gatoi.

- O życie moich dzieci?

Należało się spodziewać, że powie coś takiego. Wiedziała jak manipulować ludźmi, Ziemianami i Tlikami. Ale nie tym razem.

- Nie chcę być zwierzęciem-nosicielem - powiedziałem. - Nawet twoim.

Na jej odpowiedź czekałem długo.

- Obecnie prawie nie używamy zwierząt-nosicieli - rzekła. - Wiesz o tym.

- Używacie nas.

- Używamy. Czekamy na was wiele lat, uczymy was, łączymy nasze rodziny z waszymi - poruszyła się niespokojnie. - Wiesz, że nie jesteście dla nas zwierzętami.

Patrzyłem na nią bez słowa.

- Na długo przedtem, nim przybyli twoi przodkowie, zwierzęta, których kiedyś używaliśmy, zaczęły zabijać większość naszych jaj tuż po implantacji - powiedziała cicho. - Wiesz o tych sprawach, Gan. Dzięki przybyciu Ziemian uczymy się na nowo, co to znaczy być zdrową, kwitnącą rasą. A twoi przodkowie, uciekający z ojczystej planety przed swoim własnym rodzajem, który wybiłby ich lub zniewolił - przeżyli dzięki nam. Potraktowaliśmy ich jak ludzi i daliśmy im Rezerwat, gdy oni wciąż próbowali zabijać nas jak robactwo.

Podskoczyłem na słowo "robactwo". Nic nie mogłem na to poradzić. Ona zaś nie mogła zrobić nic, by tego nie dostrzec.

- Rozumiem - powiedziała cicho. - Czy naprawdę wolisz umrzeć niż urodzić moje młode, Gan?

Nie odpowiedziałem.

- Czy mam iść do Xuan Hoa?

- Tak!

Hoa tego chciała. Niech więc ma. Nie musiała oglądać Lomasa. Będzie dumna... Nie przerażona.

Zaskakując mnie niemal zbyt mocno T'Gatoi spłynęła ze stołu na podłogę.

- Dziś będę spać w pokoju Hoa - powiedziała. - I gdzieś w nocy albo rankiem powiem jej.

To szło zbyt szybko. Moja siostra. Udział Hoa w wychowywaniu mnie był prawie tak duży jak matki. Wciąż byłem z nią blisko - inaczej niż z Qui. Mogła pragnąć T'Gatoi i wciąż kochać mnie.

- Czekaj! T'Gatoi!

Obejrzała się, potem uniosła z podłogi połowę ciała i odwróciła ją ku mnie.

- To są dorosłe sprawy, Gan. To moje życie, moja rodzina!

- Ale ona jest... moją siostrą.

- Zrobiłam, czego zażądałeś. Pytałam cię!

- Ale...

- Dla Hoa to będzie łatwiejsze. Zawsze oczekiwała, że będzie nosić w sobie inne życie.

Ludzkie życia. Ludzkie młode, które pewnego dnia będą pić z jej piersi, nie zaś z jej żył.

Pokręciłem głową.

- Nie rób jej tego, T'Gatoi.

Nie byłem Qui. Z pozoru jednak wydawało się, że mogę nim być, bez żadnego wysiłku. Mogłem z Xuan Hoa uczynić swoją tarczę. Czy byłoby mi lżej ze świadomością, że czerwone robaki rosną w jej ciele miast w moim?

- Nie rób tego, Hoa - powtórzyłem.

Wpatrywała się we mnie, w zupełnej ciszy.

Odwróciłem wzrok, potem znów spojrzałem na nią.

- Zrób to mnie.

Odjąłem lufę strzelby od gardła, a ona pochyliła się, by ją zabrać.

- Nie - powiedziałem.

- To prawo - rzekła.

- Zostaw to dla rodziny. Jedno z nich może jej użyć, by któregoś dnia ocalić mi życie.

Ściskała lufę strzelby, ale ja nie puszczałem. Pociągnięcie postawiło mnie na nogi i stanąłem nad nią.

- Zostaw ją tutaj - powtórzyłem. - jeśli nie jesteśmy waszymi zwierzętami, jeśli to są dorosłe sprawy, zaakceptuj ryzyko. Bo jest ryzykiem, T'Gatoi, obcowanie z partnerem.

Wyraźnie trudno było jej puścić strzelbę. Przebiegło po niej drżenie i wydała syczący dźwięk rozpaczy. Uświadomiłem sobie, że się boi. Żyła wystarczająco długo, by móc zobaczyć, co strzelby robią z ludźmi. Teraz jej młode i ta strzelba będą w tym samym domu. Nie wiedziała o naszych pozostałych strzelbach. W tym sporze nie miały znaczenia.

- Pierwsze jajo wszczepię tej nocy - powiedziała, kiedy odkładałem strzelbę. - Słyszysz, Gan?

Bo z jakiego innego powodu miałbym dostać jedno jajo, gdy cała reszta rodziny musiała podzielić się drugim? Z jakiego innego powodu matka patrzyła na mnie tak, jakbym odchodził od niej gdzieś, gdzie nie można za mną podążyć? Czy T'Gatoi wyobrażała sobie, że nie wiem?

- Słyszę.

- Już! - pozwoliłem jej wypchnąć się z kuchni, a potem poszedłem przed nią ku swej sypialni. Nagła determinacja w jej głosie brzmiała prawdziwie.

- Dziś w nocy zrobiłabyś to Hoa! - rzuciłem oskarżające.

- Muszę to komuś zrobić tej nocy.

Zatrzymałem się mimo jej pośpiechu i stanąłem przed nią.

- Czy jest ci wszystko jedno komu?

Minęła mnie i wpłynęła do sypialni. Gdy tam wszedłem, znalazłem ją na tapczanie, który za sobą dzieliliśmy. W pokoju Hoa nie było nic, czego mogłaby użyć. Musiałaby robić to Hoa na podłodze. Myśl o niej robiącej to Hoa zmieszała mnie w jakiś inny sposób i nagle rozzłościłem się.

A jednak zdjąłem ubranie i położyłem się obok niej. Wiedziałem, co robić, czego oczekiwać. Mówiono mi o tym przez całe życie. Poczułem znajome użądlenie, narkotyczne, umiarkowanie przyjemne. Potem ślepą penetrację jej owipozytora. Nakłucie było bezbolesne, łatwe. Przeniknęło bez trudu. Przywarła do mnie wykonując faliste ruchy, gdy jej mięśnie przepychały jajo z jej ciała w moje. Trzymałem parę jej kończyn, aż przypomniałem sobie Lomasa, robiącego to w podobny sposób. Wtedy puściłem je, i wykonałem nieostrożny ruch, sprawiając jej cierpienie. Wydała niski okrzyk bólu i oczekiwałem, że natychmiast zostanę zamknięty w klatce z jej kończyn. Kiedy to nie nastąpiło, przywarłem do niej znów, czując dziwny wstyd.

- Jest mi przykro - szepnąłem.

Głaskała moje ramiona czterema kończynami.

- Czy to dla ciebie ważne? - spytałem. - Ważne, że to ja?

Nie odpowiadała przez jakiś czas, a w końcu rzekła:

- To ty dokonywałeś wyborów dzisiejszego wieczoru, Gan. Ja swój uczyniłam dawno.

- Czy poszłabyś do Hoa?

- Tak. Jak mogłabym powierzyć swoje dzieci opiece kogoś, kto ich nienawidzi?

- To nie była... nienawiść.

- Wiem, co to było.

- Bałem się.

Cisza.

- Ciągle się boję - tu, teraz mogłem jej to wyznać.

- Ale przyszedłeś do mnie... żeby uratować Hoa.

- Tak - przywarłem do niej czołem. Była jak chłodny aksamit, niespotykanie miękki. - I zatrzymać cię dla siebie - dodałem.

Tak było. Nie rozumiałem tego, ale właśnie tak było.

Wydała cichy pomruk zadowolenia.

- Nie mogłam uwierzyć, że popełniłam z tobą aż taką pomyłkę - rzekła. - Wybrałam ciebie. Wierzyłam, aż dojrzejesz, by wybrać mnie.

- Wybrałem, ale...

- Lomas.

- Tak.

- Nie znam Ziemianina, który widziałby narodziny i przyjął to dobrze. Qui je widział, prawda?

- Tak.

- Ziemian należałoby chronić przed oglądaniem.

W moich uszach zabrzmiało to niemile - i wątpiłem, czy jest możliwe.

- Nie chronić - powiedziałem. - Pokazywać. Pokazywać, kiedy jesteśmy małymi dziećmi, pokazywać wiele razy. T'Gatoi, żaden Ziemianin nie widzi nigdy narodzin, które przebiegają prawidłowo. Widujemy tylko N'Tlikow - ból, grozę i może śmierć.

Spojrzała na mnie.

- To sprawa osobista. To zawsze była sprawa osobista.

Jej ton powstrzymał mnie od nalegania - ton i świadomość, że jeśli zmieni zdanie, mogę być pierwszym przykładem pokazywanym publicznie. Ale zaszczepiłem tę myśl w jej mózgu. Istniały szansę, że się przyjmie i w końcu T'Gatoi podejmie próbę.

- Nigdy już tego nie zobaczysz - powiedziała. - Nie chcę, byś myślał jeszcze o zastrzeleniu mnie.

Niewielka ilość płynu, która przeniknęła do mego ciała razem z jajem, rozluźniła mnie równie kompletnie, jak sterylne jajo, mogłem więc przypomnieć sobie strzelbę w swych dłoniach, uczucie strachu, odrazy, gniewu i rozpaczy. Mogłem przypomnieć sobie te uczucia nie ożywiając ich. Mogłem o nich mówić.

- Nie zastrzeliłbym cię - powiedziałem. - Ciebie nie.

Wydobyto ją z ciała mojego ojca, kiedy był w moim wieku.

- Mogłeś to zrobić - utrzymywała.

- Ciebie nie.

Stała między nami a swoim ludem, chroniąc nas, przeplatając.

- Czy unicestwiłbyś siebie?

Poruszyłem się ostrożnie, niepewnie.

- To mogłem zrobić. Prawie zrobiłem. To takie "gdzieś" o którym mówił Qui. Zastanawiam się, czy wie.

- Co?

Nie odpowiadałem.

- Teraz będziesz żyć.

- Tak - "Troszcz się o nią", mówiła zwykle matka. Tak.

- Jestem młoda i zdrowa - powiedziała. - Nie zostawię cię tak, jak pozostawiono Lomasa - w samotności, N'Tlik. Będę się o ciebie troszczyć.

 

Przełożył ANDRZEJ ZIEMBICKI

 

* "Don Wollheim proponuje 1985"





Fantastyka-naukowa - subiektywny wybór